HABAŞ katliamı sonrası 10 Kasım’da HABAŞ Bölge Müdürlüğü önünde bir araya gelen Ankara Emek ve Demokrasi Güçleri, mücadeleyi büyütme çağrısında bulundu.
HABAŞ Bölge Müdürlüğü önünden seslenen Ankara Emek ve Demokrasi Güçleri’nin basın açıklaması şu şekildeydi:
Artık Yeter!
Ölmek değil, insanca yaşamak istiyoruz!
Dün sabah saatlerinde HABAŞ Demir Çelik Fabrikası’nda yine bir patlama yaşandı. 3’ü çocuk, 7 işçinin yaşamını yitirdiği Dilovası Katliamı’nın üzerinden henüz bir yıl geçmişken HABAŞ’ta da benzeri bir patlamanın yaşanması her iki katliamın da arkasındaki temel gerçeği bir kez daha gösteriyor: HABAŞ’ta ve birçok işyeri ve fabrikada patronların kar hırsı uğruna iş güvenliği önlemlerinin yok sayıldığı, ihmalkarlığın ve denetimsizliğin normalleştirilmeye çalışıldığı azgın sömürü düzeni!
Tavan vincinin kopup kazana düşmesi sonucu yaşanan patlamanın dışında son üç hafta içinde HABAŞ’ta iki iş cinayeti yaşanmış, Hakan Doğan ve Eyüp Eğinli isimli işçi kardeşlerimiz bu cinayetlerde yaşamını yitirmişti. Bunun karşısında servetini işçilerin kanı, canı, azgın sömürüsüyle katlamış HABAŞ kapitalisti ifadeye dahi çağırılmamıştı. Şimdi ise şu ana kadar 17 işçinin öldüğü, çok sayıda işçinin yaralandığı göz göre göre gelen bir katliamla karşı karşıyayız. Ve tablo yine şaşırtmadı!
1999’dan beri en az 23 işçinin katledilmesinden sorumlu olan HABAŞ patronu Mehmet Rüştü Başaran, bir kez bile gözaltına alınmazken haftalardır işçi sağlığı ve güvenliği önlemlerinin alınması için mücadele veren Ege İşçi Birliği’nden dostlarımız bu katliamı teşhir ettiği için, iş cinayetleri son bulsun dedikleri için gözaltına alındı. HABAŞ patronunun emriyle katliam haberlerine yayın yasağı getirildi. Çalışma Bakanı’nın yaptığı açıklamaya göre ise katliamda ihmalkarlık yoktu!
Kısacası sömürü düzeninin bekçisi AKP iktidarı tüm aparatlarıyla açgözlü patronları kollama görevini bir kez daha layıkıyla yerine getirdi. Elbette şaşırmıyoruz! Biz bu senaryoyu 301 maden işçisinin katledildiği, patronu Can Gürkan’ın dışarda rahatça dolaştığı SOMA’dan biliyoruz. Biz bu senaryoyu Ermenek’ten, Bartın’dan biliyoruz. Biz bu senaryoyu daha geçtiğimiz günlerde birinci yılını geride bırakan ve patronu bir yıl bile yatmadan tahliye edilen Dilovası Katliamı’ndan biliyoruz. Biz bu senaryoyu sermaye düzeninin bizlere reva gördüğü ölümden, sömürüden, açlık ve yoksulluktan, kölelik koşullarından biliyoruz.
Ülke egemenlerinin yeri geldiğinde büyük bir övünçle yere göğe sığdıramadıkları demir çelik sektörü ve bu sektörde özel bir yer tutan Bakırçay Havzası gerçekte tam bir sömürü cehennemidir. Bu cehennemde işçinin yalnızca emeğinin değil, canının da zerre kadar değeri yoktur. HABAŞ kapitalisti Mehmet Rüştü Başaran’ın iş cinayetlerindeki kirli sicili ise bu sektördeki iş cinayetleri gerçeğinin ne yazık ki ufak bir örneğidir.
Bugüne kadar sürdürülen mücadelelere, yapılan ikaz ve uyarılara rağmen havzadaki çalışma koşullarında herhangi bir iyileşme yaşanmamıştır. Tam tersine kriz diye veryasın eden, öte yandan ihracat rekorları kırdıkları ile övünen havza kapitalistleri işçilerin çalışma koşullarını daha da kötüleştirmiş, iş yükünü artırmıştır. Bunda şaşılacak bir şey yoktur. Çünkü biliyoruz ki sermayedarların dini imanı paradır!
Kan üzerine kurulu bu sömürü düzenine karşı işçi sınıfının örgütlü gücünü göstermekten başka çözüm yoktur. Onlarca arkadaşımızın patronların kâr hırsı yüzünden can verdiği, yüzlercesinin sakat kaldığı bu sömürü cehennemine son vermenin, artık yeter demenin zamanı çoktan gelmiştir. HABAŞ’ın ve işçi katliamlarında yitirdiğimiz tüm sınıf kardeşlerimizin katili bu sömürü düzenidir!
Haramilerin, bizlerin alınteri, canı, kanı üzerine kurulu saltanatlarına son verecek tek güç ise örgütlü mücadelemizdir. Bu sömürü düzeninin bekçisi AKP-MHP iktidarından da, açgözlü patronlardan ve asıl olarak onların sermaye düzeninden de sorulacak hesabımız var. Buradan tüm işçi ve emekçileri ölüm ve sömürü düzeninden hesap sormaya, bir avuç asalağın karı uğruna çalışırken can vermediğimiz, gündüzlerinde sömürülmediğimiz, geceleri aç yatmadığımız, sınıfsız, sömürüsüz bir dünya mücadelesini hep birlikte büyütmeye çağırıyoruz.
