Rojava’da IŞİD çetelerine karşı verilen savaşta hayatını kaybeden Devrimci Komünarlar Partisi /Birleşik Özgürlük Güçleri (DKP BÖG) komutanı, gençlik önderi Aziz Güler (Rasih Kurtuluş) ‘in ölümsüzleşmesinin üzerinden 6 yıl geçti. 21 Eylül 2015 tarihinde ölümsüzleşen Aziz Güler’in aynı operasyonda yanında yer alan yoldaşı Aziz ‘i, o geceki operasyonu ve yoldaşı tarafından hayatının kurtarılmasını anlattı.
Gazetemize ulaştırılan yazıda, Aziz Güler ‘in ardından yoldaşının kaleminden yaşanlar şu sözlerle aktarıldı;
“O gece patikadan tek sıra halinde gideceğimiz yere doğru ilerliyorduk. Son kontrol bölgemizi geçeli biraz olmuştu. Artık IŞİD’in bölgesine iyice girmiştik. Kendi nefesimiz bile bize düşmandı. Sadece yanımızda yoldaşlarımız, yapımıza olan inancımız ve 1 ağır olmak üzere bir miktar silahımız vardı. Ağır olan bendeydi. Patikada öncülük etme sırası bana gelmişti. Ağır olanı oraya götürmek sıkıntı değil de geri getirmek sıkıntı olandı. Aziz bana ” sen ağır silahı geri dönüş yoluna kadar kullanmayacaksın. Olası bir saldırı olursa bizi sen koruyacaksın” demişti. Silah kendi ağırlığımın yarısından ağırdı. Ancak bu görev asıl omuzlarındaki yükü oluşturuyordu. En önde yürümeye devam ediyordum. Aziz hemen birkaç metre arkamdaydı. Bir fısıltı duydum. Dikkatim kesildi. Aziz dokundu ” Hadi sen en arkaya geç ben senin yerine öne geçerim. Dinlen sen biraz yükün ağır” dedi. Aziz’e itiraz edilemezdi. O her şeyi kendinden önce başkaları için düşünürdü. En arkaya geçiyordum. O sırada gene bir fısıltı ” dikkat et mayınlı bölge” dedi. En arkaya geçtim. Önümdeki yoldaşım ayak izinden gitmeye dikkat ediyordum. O sırada anladım, dank etti; Aziz mayınlı bölgeye gelince en öne bilerek geçti. Kimseye bir şey olmasın diye. Bunu kavramaya çalışıyordum. Daha Aziz’le yer değiştireli 5 dakika olmuştu, olmamıştı ses geldi. Azizimizi kaybettik. Ona hiç bir zaman yaptıkları için teşekkür edememiştim. Arada teşekkür niyetine ufak yemekler yapardım ona. O da o yemekleri 1 lokma alıp arkadaşlara verirdi. Ama hiçbir zaman yoldaşıma, komutanıma teşekkür etme şansım olmadı. Hoş olsa da “Ne teşekkürü ve yoldaş arasında teşekkür mü olur? Görevimiz” derdi. Öyle gerçek, mütevazi bir insandı işte bizim Azizimiz. Aziz’i tanıyın dostlar, sadece son dakikalarına baksanız bile nasıl biri olduğunu görürsünüz. Özlemle dostum, yoldaşım, komutanım. ”
